عسل نگاشت

اگر تا آخر دنیا هم اصرار کنی، باور نمی کنم که جرم من ربودن تمام خاطرات کودکی مان است. اگر تمام روزهایم در انتظار بازگشت آن دوران که نه، بازگشت تنها آدمهای آن دورانم بگذرد، تاب می آورم . روزی با من بیا برویم روبه روی دریای شمال، و بخوانیم ترانه ی قناعت را، و قانع شویم با سکوت آرامش دریا و بادی که در موهای پنهان شده مان می پیچد و خبر از آن همه سال می آورد، که ساده بودیم و با بیت غریبی صبور می شدیم و صبر می کردیم.

هیچ می دانی که من در تمام این شبهای غیبت چقدر شاعر شدم، نامه نوشتم و ستاره ها را نقاشی کردم تا شاید یک برگ از آنها به تو برسد؟ و تمام خوابهایم پر بود از روزهای شوم ، قاصد بی حوصلگی بود و پلکهای پژمرده و خیسم تا صبح باز ماند تا شاید روشنایی این همه خاطره، غیبت را پایان بخشد. هنوز وابسته ی بوسه و دیدارم، و دلبسته ی آن دریایی که پیاله ای از آن هم نصیبم نشد.

ما چند نفر بودیم، کم شدیم و زیاد، ولی آن چند نفر ماندیم؛ چشمهایمان خیس می شد و فاتح می کردیم تمام اشکهایمان را. باران می آمد و از آفتاب ناامید می شدیم، آفتاب می بارید و تشنه ی خوابهایمان می شدیم تا تعبیر شوند و دلداری مان دهند. پشیمان می شدیم و بر سر مزار آرزوهایمان، عریان، بی قرار بودیم.

تو می دانستی که دریا همیشه بهانه بوده تا لخت، جای پای هم را پیدا کنیم؟ امان از این باد پرشتاب که  موجب شد گریه های مکررم به تو نرسد و در هوای مرده ی چشم انتظاری پخششان کرد و من، بین آن همه ستاره ی نقاشی شده معلق ماندم و به خانه برنگشتم. امان از آن دستمالهای کوچکی که قد اشکهای من نبودند تا  با همان باد موذی روانه شان کنم به آن اتاق پر گریه که روی آن نوشته بودیم تمام عاشقی هایمان را، و دیوارهایش امین رازهای کبودمان بود.

از آن روزی که گم شدم، راه تمام دریاها دور است و موج ها بیهوده می کوشند و خود را به ساحل می زنند.